Najlepsza formacja w lidze przestaje istnieć, przynajmniej na jakiś czas

Mówiło się o organizacji z Bostonu, że może mieć problem z awansem do play-off. W końcu w dwóch ostatnich sezonach się to nie udawało. Winy za to jednak nigdy nie spersonalizowano, uznano że jest to po prostu ciąg zdarzeń i szereg zmian w organizacji, które nie do końca okazały się „zmianami na lepsze”.

Na papierze niebieska linia jest co najmniej średnia, utrzymywana w ryzach przez 39-letniego Zdeno Chare. W praktyce ich najlepsza linia ofensywna dyrygowana przez Bergerona to lata świetlne różnicy w stosunku do pozostałych. To nie zawsze optymalna sytuacja. Wydawać by się mogło, że podjęte kroki kadrowe podczas offseason nie przyniosą wielkiego sukcesu, a promowana farma z AHL nie wyprodukuje hokeistów gotowych z miejsca do gry na wyższym szczeblu.

A jednak po pierwszych dwóch miesiącach zajmują trzecie miejsce w dywizji, mając dodatkowo pozytywny bilans bramkowy. Co więcej – statystycznie wyglądają bardzo solidnie z dobrym bilansem strzeleckim, generowaniem szans bramkowych oraz nienaganną grą w penaty kill (zajmują aktualnie trzecie miejsce w lidze).

Wiercąc głębiej, pojawia się natychmiastowy opór, biorąc pod uwagę wpływ pierwszej linii ofensywnej (Marchand – Bergeron – Pastrnak) na całokształt gry zespołu przez pełne 60 minut. Gdy tylko nie znajdują się na lodzie, margines błędu rozciąga się w zatrważającym tempie; gra w przewadze prezentuje się kiepsko, popełniają sporo kar i nie generują już tylu dogodnych szans strzeleckich.

Claude Julien był jednak stanowczy i długo nie myślał o urozmaiceniu głębi zespołu na rzecz