Oceniamy pracę Mike’a Sullivana przy okazji jego nowego kontraktu z Pens

Magia świąt zadziałała także w Pittsburghu. Generalny menadżer Pittsburgh Penguins, Jim Rutherford zdecydował się bowiem na parafowanie z trenerem Mikiem Sullivanem nowej trzyletniej umowy, która obowiązywać będzie aż do końca sezonu 2019/2020. To umowa trwająca o jeden sezon dłużej niż obecny kontrakt samego menadżera Pittsburgh Penguins. Czy była to decyzja odpowiednia, podjęta w dobrym czasie czy jednak nieco pospieszna?

Zarząd klubu z Miasta Stali do nowych umów z trenerami podchodzi już z ogromną ostrożnością po tym jak w zeszłym roku przez chwilę musiał opłacać umowy aż trzech szkoleniowców na raz. Wszystko to przez pamiętne przedłużenie kilka lat temu umowy przez ówczesnego menadżera Pens Raya Shero z Danem Bylsmą o trzy lata pomimo, że ten miał ważną umowę jeszcze przez ponad rok. Doprowadziło to do sytuacji, że w poprzednim sezonie Penguins płacili trzy kontakty – Bylsmy, Johnstona i nowo upieczonego Sullivana.

Mike na początek swojej pracy otrzymał od klubu absolutne minimum czyli dwuletnią umowę. Sporo osób traktowało go raczej jako opcję przejściową, trenera, który dokończy sezon, a potem ewentualnie zasiądzie na ławce jako asystent bardziej doświadczonego coacha po offseasonowych poszukiwaniach. Takich zamiarów wobec niego jednak nie miał Jim Rutheford, który już w wakacje przygotował dla siebie plan awaryjny.

Jim po niezbyt przekonującym pierwszym sezonie pracy Johnstona, podpisał do pracy na farmie w AHL Sullivana jako głównego trenera, który w swoich pierwszych miesiącach pracy w Wilkes-Barre/Scranton wyprowadził zespół na wyżyny. Wydaje się, że gdy Sully podpisywał pierwszą umowę w pingwiniej organizacji, przy stole musiały paść słowa, że w razie potrzeby będzie on opcją awaryjną dla big club. Tak też się stało.

Czy więc podpisanie Sullivan na trzy lata w tym momencie sezonu jest dobrą decyzją czy jednak Pingwiny nieco się pospieszyły? Wpierw przyglądnijmy się dotychczasowej pracy Sully’ego.

Objął