Eric Staal – hokeista z odzysku

28 lutego 2016 – ta data na długo zostanie w pamięci wszystkich związanych z Carolina Hurricanes. To właśnie tego dnia organizacja z Raleigh podjęła najważniejszą decyzję w całej swojej historii. Szefostwo klubu zadecydowało wówczas, że czas wieloletniego kapitana zespołu Erika Staala dobiegł końca. Niespełna rok po wymianie Kanadyjczyka wracamy do transferu analizując, kto skorzystał na nim najbardziej.

Rozstanie z najstarszym z braci Staal nie było łatwe, acz wydawało się koniecznie. Eric był w organizacji od 2003 roku – tak, to kolejny członek słynnej klasy darftowej 2003. Zaczął fantastycznie, bowiem już w drugim sezonie Staala 'Canes sensacyjnie sięgnęli po Puchar Stanleya, a sam napastnik ugrał 100 punktów w fazie zasadniczej i 28 „oczek” w playoff. Zawiesił sobie poprzeczkę tak niesamowicie wysoko, że później ani razu do niej nie doskoczył. Owszem, przez kolejne 7 lat był niezwykle regularnym zawodnikiem, punktującym na poziomie punktu na mecz, lecz od 3 sezonów konsekwentnie tracił na znaczeniu.

Zobaczcie sami: kapitalna postawa w szalonym sezonie 05/06, choć uściślijmy, że wtedy szaleli niemal wszyscy. Liga wróciła do gry po lokaucie w zmienionej szacie, sędziowie odgwizdywali znacznie więcej przewinień niż przed przymusową przerwą w rozgrywkach. W konsekwencji o Art Ross Trophy bili się Jaromir Jagr z