Zrodzony przez Finlandię, wychowany przez Minnesotę – Mikko Koivu

Przedstawiamy kolejne tłumaczenie fenomenalnych tekstów ukazujących się na łamach portalu The Players Tribune. O wyjeździe do Houston i zdziwieniu temu towarzyszącemu, o Finlandii i tamtejszym hokeju, w końcu o przyjaźniach jakie zawarł między innymi z Burnsem czy Dubnykiem, a także o szczegółach gry jak kontrolowanie odbitek.  Opowiada kapitan Minnesota Wild środkowy napastnik Mikko Koivu.

Pamiętam jak dostałem maila na początku września 2004 roku, który w tytule miał jedno słowo: „Houston”.

Co? Houston? O co chodzi?

Otworzyłem maila i przeczytałem wiadomość. Miałem grać w Houston Aeros w AHL (aktualnie drużyna taka nie istnieje, jej „następcą” w AHL jest Iowa Wild – przyp. tłumacza).

To w Houston gra się w hokeja?

Od tamtej chwili przygotowywałem się do zagrania swojego pierwszego profesjonalnego sezonu w Ameryce Północnej, w barwach Minnesoty Wild w NHL. Zanim jednak miałem szansę wystąpić choć w jednym spotkaniu przeczytałem w wiadomościach najgorsze możliwe słowo dla hokeja: Lockout.

Wydawać by się mogło, że całe swoje życie czekałem na grę w NHL. Gdy miałem 16 lat widziałem jak mój starszy brat, Saku, został kapitanem Montreal Canadiens i sam także chciałem spróbować dokonać czegoś podobnego. W tamtej chwili nie wiedziałem dokładnie, co oznacza dla mnie lockout. Trzy lata wcześniej zostałem wydraftowany i grałem w Finlandii od tamtej pory.

Jeśli mam być szczery – bałem się wyjazdu do Houston. Zdawało mi się, że Texas nie jest dobrym miejscem dla hokeja. Nie wiedziałem, czego się mogę spodziewać. Gdy teraz o tym myślę, kadra trenerska znacząco wpłynęła na moją karierę. W tamtych latach rządził tam Todd McLellan. Jego wpływ na mnie, nie tylko jako na zawodnika, lecz także jako na osobę, uważam za bezcenny.

Tamten sezon był pierwszym, w którym zagrałem w terminarzu 80-meczowym. Słyszy się o tym, że długi sezon jest wycieńczający pod względem fizycznym, ale tak naprawdę pierwszy sezon bardziej doskwiera zawodnikowi pod względem psychiki – wyjazdy w autobusie, hotelowe posiłki o późnych godzinach, dwumecze w Utah i San Antonio. Człowiek dowiaduje się wielu rzeczy o samym sobie.

Zaprzyjaźniłem się z kilkoma zawodnikami w tamtej drużynie: Pierre-Marc Boucchardem, Stephane Veilleuxem i, oczywiście, z Brentem Burnsem.

Burnzie nie był tym samym swobodnym i nieco dzikim obrońcą, co teraz, ale je