Nocna Zmiana: środkowy palec od NHL dla IO, krok ku lokautowi, „zło” które można zrozumieć

Mocno obsadzona filmami, gifami, memami, szybka, ale i dokładna pigułka z nocnych wydarzeń ze świata NHL!

Dniówka:

Coraz bliżej święta, coraz bliżej święta… i jadą te czerwone ciężarówki z logiem NHL. Bo chodzi mi oczywiście o święta dla kibiców hokeja, czyli play-offy. Dzisiejszy krótki odcinek pod tytułem codzienność w NHL był całkiem ciekawy.

Za najlepszą ekipę bez wątpliwości uznaje Maple Leafs – z 14 stworzonymi szansami wysokiej jakości, golu strzelonym w power play, 58 procent corsi, świetnej dyscyplinie i tylko 6 PIM oraz bardzo dobrej obronie ciężko było mi znaleźć jakikolwiek minus. Owszem, ten mecz ustawili sobie 43-sekundowym fragmentem w 1T, gdy wyszli na prowadzenie 3:0.

A uwierzcie mi, że lubię znajdować minusy w tak młodych i szybko robiących postępy ekipach jak Toronto, tego dnia za takowy mogę uznać chyba tylko stratę gola w SH, no ale nawet drugie trafienie Sabres to już tylko optyczne poprawienie wyniku, bo na 56 sekund przed końcową syreną wiele zmienić nie mogło.

Pamiętam ubiegłoroczną końcówkę sezonu Klonowych Liści, oczywiście z zupełnie inną grupą graczy. Widać, że to, czym teraz kieruje Mike Babcock, chłonie jak gąbka, a sam fachowiec, cóż – świetny – nawet z Romana Polaka potrafi zrobić obrońcę do TOP4 i wcale nie wygląda to tragicznie. Jack Adams Trophy for sure?

Nieco mylący może być rezultat Canadiens, którym wrzucę do ogródka małe gówienko, mimo, że to ich 5W z rzędu i dzień, w którym zapewnili sobie rozstawienie wygrywając Dywizję Atlantycką. Do ostatniej tercji tylko remisowali z no-playoff teamem jakim są Panthers i jak dla mnie popełnili dużo za dużo strat (12, rywal tylko 6). Usprawiedliwienie? Oszczędzani są już na play-off Weber i Price, w kolejnych meczach pewnie dołączą do nich Pacioretty i inni.

Claude’a Juliena ostatecznie wybroniły wyniki w tym sezonie regularnym, ale patrzę teraz na niego nieco innym okiem, także przez pryzmat Bruce’a Cassidy’ego i jego pracy z Bruins. Moim zdaniem na zmianach szkoleniowych w tym sezonie najwięcej wygrały Niedźwiedzie.

Najmniej „dobrego” znajdziecie w spotkaniu Senators z Red Wings. Nie zrozumcie mnie źle, były fajerwerki, ale jak na starcie ekip na dwóch różnych biegunach i jednej, której powinno zależeć dużo bardziej, to Senatorowie zagrali zbyt kiepsko. Z posiadania krążka 61% strzelili co prawda całkiem niezłą liczbę goli, ale bronili słabo i stracili ich tyle samo.

Do zobaczenia zdecydowanie w całości długa seria rzutów karnych, bo to mogły być jedne z ostatnich karnych jakie w tym sezonie dane wam będzie oglądać i było ich aż siedem rund. Do reszty wystarczy wam skrót – aż połowa, czyli cztery z ośmiu goli, padło z special teams.

Erik Karlsson grał aż przez 30 minut po tym jak opuścił jeden mecz z powodu lekkiej kontuzji. Moim jedynym wytłumaczeniem na to, żeby grać w takiej chwili tak długo swoim najlepszym zawodnikiem jest jego chęć powalczenia o Norris Trophy. Szwed chyba czuje krew i wie, że kilka dobrych występów na finiszu sezonu zasadniczego mogłoby mu dać szansę wyprzedzić Brenta Burnsa w „notowaniach”.

Dla mnie i tak zasłużył na tę nagrodę, bo z ofensywnych obrońców zrobił największe postępy w obronie. Jest najlepiej blokującym strzały zawodnikiem ligi – 201 BLKS. A może chciał po prostu zagrać ostatni raz w Joe Louis Arena, która odejdzie do lamusa po tych rozgrywkach?

Środkowy palec od NHL dla IO, lokaut w drodze, zło, które można zrozumieć:

Zacznę od usprawiedliwienia tego, co dalej napiszę. Jestem wielkim fanem igrzysk olimpijskich i turnieju hokejowego. Pierwszy raz zobaczyłem hokej w telewizji właśnie podczas transmisji z Na