Analiza: oceniamy kontrakty Leona Draisaitla i Matta Cullena

Leon Draisaitl z Oilers na osiem lat za 68 milionów $ (8,5 miliona za sezon)

Głębokie kieszenie i mocno ufający bank musieli mieć przed tym latem włodarze klubu z Edmonton, bo wiedzieli że czekają ich nie lada wydatki. Gdyby tylko chodziło o kontrakt dla Connora McDavida, byłoby pół biedy, no ok, może nie pół, a 2/3 biedy. Wszak sto milionów piechotą nie chodzi, ale z drugiej strony to inwestycja w MVP ligi i chyba przyszłego najlepszego hokeistę świata. Pozostaje jeszcze 1/3, którą trzeba było zainwestować w Leona Draisaitla, bo każdy Batman ma przecież Robina, każda mistrzowska drużyna potrzebuje takiego układu, czego przykładem jest współpraca Crosby’ego i Małkina czy Toewsa i Kane’a.

Pieniądze, jakie dostał Niemiec to obecnie kasa, jaką płaci się pierwszemu centrowi drużyny w NHL. To może już teraz wzbudzić niepokój czytelnika, bo przecież Oilers pierwszego centra już mają w osobie McDavida, a rola Draisaitla ma być centrowanie formacji drugiej lub gra na skrzydle w pierwszej. Punkt dla spostrzegawczych czytelników, rzeczywiście przez pierwsze dwa-trzy lata w tej umowie może być element przepłacenia Draisaitla w omawianej roli, później powinno się to złagodzić przez wzrost salary cap, bo w końcu ludzie z pozycji 2C zaczną tak właśnie zarabiać.

Leon spędził 675 minut w 5 na 5 jako skrzydłowy McDavida i wydawało się, że to właśnie w tej roli jest najlepszy. Oczywiście drugie tyle (prawie, bo 500 minut) zagrał jako środkowy napastnik kierując poczynaniami kolegów; do roli centra w NHL trzeba przywyknąć, ograć się i to był właśni taki sezon dla Draisaitla, którego statystyki w tej roli wyglądały – jakby na to nie patrzeć – kiepsko.

Skrzydłowy to rola łatwiejsza niż centrowanie drugiej formacji i chyba gdyby nie play-offy, to niemiecki napastnik dostałby kontrakt o milion na rok mniejszy. Tak przynajmniej kalkuluję to, jak