Nazywa się Crosby, gra w hokej, ale nie stoi w świetle reflektorów

Taylor Crosby zaczęła właśnie trzeci rok studiów na uniwersytecie St. Cloud State i pochłonięta jest zajęciami z etyki i filozofii.

– Lubię je, bo nie dają prostych, gotowych odpowiedzi – mówi Crosby, która jest bramkarzem Huskies, żeńskiej drużyny hokejowej na swojej uczelni. – Jest z milion różnych rozwiązań.

Gdy dorastała, chciano z nią rozmawiać praktycznie tylko o hokeju. To normalne, gdy ma się brata, który jest jedną z największych gwiazd tego sportu.

Te porównania i ciągłe pytania zadawane przez media i obcych ludzi, którzy chcieli dowiedzieć się więcej o Sidzie, były przytłaczające i natrętne. Taylor coraz trudniej było wyrobić sobie własną tożsamość, zwłaszcza na lodzie, gdy jej brat zdobywał kolejne wyróżnienia i Puchary Stanleya (jak na razie trzy).

Taylor zawsze była bardzo dumna z sukcesów brata. A teraz, w wieku 21 lat, pogodziła się z tym, jak wygląda jej hokejowa kariera, akceptując, że osiągnięcia w tym sporcie wcale nie muszą być jej jedyną spuścizną.

– Im jestem starsza, tym lepiej widzę, jak bardzo ważne jest, by o tym pamiętać – mówi Crosby.

Odkąd miała dwa tygodnie, lodowiska w okolicach Cole Harbour w Nowej Szkocji były jej drugim domem. Tam przyglądała się, jak jej brat, dominując młodzieżowe i juniorskie ligi, przyciągał uwagę krajowych mediów. Taylor była wierną fanką i opiekuńczą siostrą – krzyczała na