Niemożliwe nie istnieje – analiza eksplozji formy Josha Baileya

Rozgrywki w sezonie 17/18 już na półmetku, więc to dobry czas na pewne refleksje. Trwający sezon obfituje w doprawdy niespodziewane wydarzenia. Na czoło wysuwa się tutaj rzecz jasna fantastyczna postawa skazywanych na pożarcie Vegas Golden Knights. Absolutny debiutant ze stanu Nevada, drużyna, którą złożono naprędce przed startem sezonu 17/18 podczas Expansion Draft, przewodzi stawce zespołów w Konferencji Zachodniej.

Jeśli chodzi natomiast o indywidualne osiągnięcia zawodników to najbardziej zaskakuje forma napastnika New York Islanders, Josha Baileya. Za takie właśnie historie wszyscy kochamy sport. Wszak za taką postawą Złotych Rycerzy czy Baileya nie przemawiały przecież żadne logiczne argumenty. Nawet najtęższe hokejowe umysły nie byłyby w stanie przewidzieć takiego scenariusza przed startem sezonu. Ta nieprzewidywalność czyni hokej, ale też inne dyscypliny sportu, tak frapującymi. W końcu gdyby wszystko było jasne już przed rozgrywkami to po co to wszystko? Piękna historia, którą pisze obecnie Josh Bailey zasługuje na wyróżnienie, oby więcej takich miłych zaskoczeń.

Kanadyjski napastnik całą dotychczasową karierę spędził w barwach New York Islanders, którzy to wybrali go w drafcie 2008 roku z numerem 9. Josh z marszu wywalczył sobie miejsce w składzie Wyspiarzy, którzy w tamtym czasie byli jednym z najsłabszych zespołów w lidze. Młodzian rzucony od razu na głęboką wodę nie podołał zadaniu i myślę, że to nieudane zderzenie z ligową rzeczywistością skutecznie podcięło mu skrzydła.

Podobnie sprawa miała się kilka lat później z Nino Niederreiterem, z którym też nie obchodzono się należycie w Nowym Jorku. Dopiero po zmianie otoczenia na Minnesotę Szwajcar wyraźnie odżył i skierował swoją karierę na właściwe tory. Bailey pozostał jednak zawodnikiem Wyspiarzy i oglądając go na przestrzeni lat zawsze odnosiłem wrażenie, że ten chłopak ma odpowiednie umiejętności do gry na wysokim poziomie w NHL. Po niektórych jego zagraniach czy zachowaniach na tafli ręce same składały się do oklasków. Zawsze zadawałem sobie pytanie: czy nie można tak częściej? Jak widać, łatwo powiedzieć, trudniej zrobić.

Odtwórz film

Spróbujmy zatem zastanowić się, jakie są przyczyny takiej metamorfozy napastnika Islanders, któremu wielu kibiców i ekspertów zdążyło już przypiąć łatkę średniaka i niespełnionego talentu. Prawdziwe powody zna pewnie tylko sam zainteresowany, choć pewnie i on nie do końca wie, dlaczego jest aż tak dobrze w obecnych rozgrywkach. Oto kilka powodów, które mogą mieć na to wpływ:

1. Rok kontraktowy

Akurat ten czynnik traktuję z lekkim przymrużeniem oka. Nie od dziś wiadomo, że zawodnicy, którym wraz z końcem rozgrywek kończy się kontrakt mają specjalną motywację, by pokazać się z jak najlepszej strony i zgarnąć nowy, wyższy kontrakt. Takie przypadki widujemy bardzo często. Choćby Matt Beleskey czy David Clarkson bardzo zręcznie „oszukali’” przyszłych pracodawców swoją dobrą formą akurat w roku kontraktowym. Sytuacja jest jednak nieco inna w wypadku Baileya. Przede wszystkim w