Felieton. 5 przemyśleń po drafcie poszerzającym NHL o Seattle Kraken

Pierwszy ważny punkt intensywnego offseason w NHL już za nami. Seattle Kraken w środę przedstawili listę zawodników, których wybrali z pozostałych ekip NHL w ramach expansion draft. Poszczególne wybory pokrótce scharakteryzowaliśmy a nawet oceniliśmy w innych artykułach, teraz pora na nieco szersze spojrzenie na poczynania Rona Francisa i spółki. Czy misja Kraken została zrealizowana?

1. Luz w budżecie na wagę złota

Ron Francis na kilka dni przed kompletowaniem kadry mówił tak: „uważam, że w dzisiejszym klimacie najcenniejszą wartością w NHL jest miejsce pod czapką płac.” Trzeba oddać menedżerowi Kraken, że za słowami poszły czyny. Wybrana trzydziestka początkowo nawet nie spełniała kryteriów draftu, bowiem Seattle byli zobowiązani przekroczyć minimalny próg 48,9 mln dolarów w pensjach. Udało im się przebić tę podłogę tylko dlatego, że jednocześnie ogłosili przedłużenia kontraktów z trzema wybrańcami, którzy mieli już status niestrzeżonych wolnych zawodników: Chrisem Driedgerem, Adamem Larssonem i Jamie’em Oleksiakiem. To trzy kontrakty z ligowej klasy średniej – łącznie przeznaczyli na nich 12,1 mln – a i tak aktualnie ich wydatki ledwo dobiły do podłogi (52,5 mln z całościowego dostępnego budżetu w wys. 81,5 mln).

Oczywiście z racji postawienia na finansową swobodę Kraken nie zbudowali optymalnej ekipy. Z pewnością nie wybrali najlepszych dostępnych zawodników z wszystkich poszczególnych zespołów i to mówiąc dyplomatycznie… Postawienie na takich graczy jak Nathan Bastian, Alex True, John Quenneville czy Gavin Bayreuther należy spuentować zwięźle i króciutko: wzięli ich, bo kogoś musieli. Wszak nikt z choćby resztkami rozsądku nie uważa, by Bayreuther był najlepszą opcją z Columbus, skoro pominięci zostali Domi, Stendlund czy Kukan, prawda? Wydaje się, że kiedy za tydzień kolega Gavin oficjalnie uzyska status UFA, to Kraken nawet nie zadzwonią z ofertą.

2. Potworny falstart telewizji