Kto mi to powie, czyja to wina, że Mike Smith szmaty puszczać zaczyna?

Zazwyczaj najbardziej irytujący są ludzie, którzy za dużo mówią. Najczęściej Ci, którzy trajkoczą, pchają się do wszystkich wywiadów, wypowiedzi publicznych i wystąpień, robią się denerwujący dla odbiorców. W Polsce łatwo wyliczyć znawców od wojen, polityki, wirusologii, hydrauliki, rusznikarstwa i garncarstwa jednocześnie. Natomiast w NHL, swoich kolegów od kilkunastu lat wkurza człowiek, który prawie nic nie mówi. Kiedy jednak już się odezwie, to jego słowa brzmią jak świeża poranna rosa… zmieszana z solą i wylana na hemoroidy.

To był maj, pachniała nafta piękna

Media kanadyjskie już od dawna liczą Connorowi McDavidowi „pace” czyli statystyczne tempo, w jakim pobije on życiowe rekordy Wayne’a Gretzkiego. Pewność, według tychże, wynosi 120 procent i nie ma tu mowy o pomyłce. Co prawda Sidney Crosby był naznaczany podobnie wysublimowanymi statystykami i był wynoszony na panteon hokejowej boskości gdy McDavid zastanawiał się, czy biec do domu, czy wysikać się u kolegi, ale to nieistotne. Grunt, że Oilers idą po Puchar… W zdobyciu najcenniejszego pucharu pomagali im jednak  golkiperzy – i to całkiem nieźli. Największą legendą jest tu Grant Fuhr, potem wyjątkowo utalentowany, choć niedoceniany Andy Moog.

Tym razem, Nafciarze postawili na bramkarza Mike’a Smitha, weterana lodowisk NHL słynącego ze świetnej gry kijem, długich włosów i doskonałej analizy błędów kolegów po swoich kiksach. Najtwardsi fani z Edmonton wierzyli, że tym razem Smith „zamknie japę” i skoncentruje się na grze zespołowej, którą, chyba ku jego zaskoczeniu, jest hokej na lodzie. To trochę jednak tak, jak gdyby wierzyć, że tym razem politycy na pewno będą chcieli dobrze.

Tym razem zawinili kibice