Przez chwilę wydawało się, że historia zatoczy koło w najgorszy możliwy sposób. Że widmo Nagano 1998, tej jednej nieprzebaczonej nocy, gdy Marc Crawford nie wystawił Wayne’a Gretzky’ego do rzutów karnych, gdy Robert Reichel posłał krążek za plecy Patricka Roya i cała Kanada zamarła z niedowierzaniem, znowu zmaterializuje się na lodowisku w Mediolanie. Tym razem przy pełnych trybunach i kamerach całego świata. Czechy, ósma drużyna turnieju, niemal wykreślona przez ekspertów jako tło dla faworytów, przez prawie 60 minut grały hokeja swojego życia. I przez te 60 minut Kanada, wypchnięta poza strefę komfortu, wyglądała jak drużyna, która nie do końca rozumie, co się właśnie dzieje.
Zaczęło się od pewności siebie pachniącej arogancją. Jeszcze przed meczem analitycy nie zostawiali na Czechach suchej nitki. Craig Button z TSN mówił wprost: kiedy Kanada zatrzyma trójkę Pastrnak–Necas–Hertl, Czesi nie mają komu dać strzelać, ich obrona jest za wolna, za słaba, za mało twórcza. Modele statystyczne dawały Kanadzie 79 procent szans na awans i przewidywały wynik 4,6 do 2,5. Macklin Celebrini, który swoją olimpijską karierę otworzył jak ktoś, kto na lodowisku urodził się i wychował, strzelił pięć goli w czterech poprzednich meczach i trafiał trzy razy na 10 strzałów. Kanada przed tym ćwierćfinałem zdobyła 20 goli, tracąc zaledwie trzy. Triumfalny pochód, który miał zakończyć się złotem, a nie wstydem wyeliminowania przez ekipę, która w fazie grupowej przegrała z tymi samymi Kanadyjczykami pięć do zera.
Wtedy Martin Necas, zapytany przed meczem o zbliżające się starcie, uśmiechnął się i powiedział coś, co od razu stało się mottem całego dnia: „Pozwoliliśmy im wygrać za pierwszym razem, bo wiedzieliśmy, że nie wygramy z Kanadą dwa razy z rzędu.” Żart? Może. Ale to zdanie, wygłoszone z rozbrajającą swobodą, okazało się prorocze w sposób, którego nawet sam Necas chyba się nie spodziewał.
Pierwsze minuty dawały złudne poczucie, że wszystko idzie zgodnie z planem. Celebrini, prowadzony przez Connora McDavida jak przez niewidzialną siłę, zakończył akcję strzałem między nogami. McDavid, bo to on był architektem tej sytuacji i okradł rywala z krążka samą prędkością dojazdu, dołożył do swojego konta 10 punkt turniejowy, stając o jeden od wyrównania rekordu olimpijskiego dzielonego przez Fina Teemu Selanne i Saku Koivu. Wydawało się, że mecz potoczy się z góry ustalonym torem.
A potem Czechy pokazały klasę. Ich system defensywny, głęboki i zorganizowany, z pięcioma zawodnikami zblokowanymi przed własną bramką, zaczął dawać efekty. Kanada próbowała grać pionowo i szybko, tak jak przez cały turniej. Czesi błyskawicznie odbierali krążki w strefie neutralnej i zamieniali je na ataki z kontry, które były jak ciosy w żołądek: krótkie, celne, bolesne. Mark Stone stracił krążek w złym momencie, Radko Gudas wywiózł go głęboko w kanadyjską strefę, Roman Cervenka znalazł Lukasa Sedlaka i nagle zrobiło się 1:1. Dwie minuty później Macklin Celebrini wylądował na ławce kar. David Pastrnak, ten sam, który całym swoim życiem w hokeju udowadnia, że Czesi potrafią strzelać tak samo jak Kanadyjczycy, przyjął podanie Filipa Hronka i posłał krążek w górny róg bramki Jordana Binnington’a z szybkością trudną do okiełznania nawet przez najlepszych bramkarzy świata. Na tablicy wyników widniało 2:1 dla Czech. Po raz pierwszy w tym turnieju Kanada schodziła na przerwę na tarczy.
W szatni kanadyjskiej musiało pachnieć strachem. Nie panicznym, ale tym cichym, który
__________________________________
Aby czytać dalej
Wybierz jedną z opcji abonamentu i ciesz się nieograniczonym dostępem do serwisu. NHL w PL to miejsce naszej pracy. Traktuj nas jak gazetę lub magazyn. Dziennik lub miesięcznik, przy tworzeniu którego działa wiele osób za określone wynagrodzenie.
Możesz nam zaufać! Współpracujemy z uznanymi na polskim rynku markami jak TVP, czy wydawnictwo SQN, a o naszej rzetelności i bezpieczeństwie całego procesu świadczą już setki sprzedanych przez nas abonamentów.
Płatność jest prosta i intuicyjna ale w razie wątpliwości w FAQ zobaczysz jak wygląda proces zakupu. Zapraszamy do działu z darmowymi artykułami gdzie będziesz mógł przekonać się, że naprawdę warto w nas zainwestować.
Istnieje możliwość zapłaty zwykłym przelewem bankowym. W tym celu proszę wykonać przelew na konto:
NHL W PL
86291000060000000003362403
W tytule należy podać wybrany abonament i adres e-mail. Jak tylko otrzymamy pieniądze, uaktywnimy konto. Można to przyspieszyć przesyłając nam potwierdzenie przelewu na re******@**lw.pl
w pakiecie premium
Darmowy fragment za Tobą
Wszystko w NHL zasługuje na szerszy komentarz
Odblokuj pełny tekst, inne analizy redakcji, felietony i archiwum NHL w PL. To nasze hobby, ale także praca, wesprzyj nasze działania.
Czytaj dalej z abonamentem- Dłuższe teksty i komentarze po najważniejszych wydarzeniach NHL
- Analizy kontraktów, transferów, play-offów i klubowych decyzji
- Dostęp do treści premium oraz archiwum serwisu
- To, co robimy, możesz prześledzić w sekcji darmowych tekstów
Wybierz pakiet, aby przejść do zamówienia.
Komentarze pod tekstem
Kanada musi uruchomić coś oprócz top line. Może da się samym MacKinnonem, McDavidem i Celebrinim z pomocą Binnigtona ograć Słowację albo Szwajcarię ale z USA i Szwecją będą duże ciężary. I ja wiem że to nie pierwsza linia wygrała ten mecz dla Kanady, ale oni stworzyli 95% zagrożenia pod bramką Czechów w tym meczu. Z jednej strony to piękne jak dominują rywali, ale jak wszystko będzie wisieć na ich plecach to z mocniejszym rywalem niż Czesi się to musi zemścić
możliwe też że to był TEN mecz Kanady TEN jaki zawsze maja na każdym turnieju i czasami na nim odpadają ,TEN w który walą głową mur TEN w ktorym nic sie nie klejo
Palpitacje
To był chyba najsłabszy mecz Kanady (?) – przyznaje, że był to pierwszy mecz na IO jaki obejrzałem w całości. Niestety moje zmiany w pracy, napięty grafik, remont mieszkanie mocno mi komplikują oglądanie.
Wydaje mi się, że właśnie Czesi zagrali mecz życia. I to też pokazuje siłę Kanady, że nawet kiedy im nie idzie potrafią wygrywać. Wydaje mi się, że ta wygrana może wzmocnić ich mentalnie.
Kanada zagrała słabiej ale wcale nie tak źle na tle świetnych Czechów.
Po tym co zrobiła ( a raczej czego nie zrobiła) Finlandia i tego co jest po 2 tercji USA-Szwecja trzeba sobie powiedzieć że to jednak Kanada pomimo słabych momentów gra hokej z jakimś polotem i błyskiem.
Reszta moim zdaniem gra piach, minimalizm beż fajerwerków.
Co nie oznacza przebudzenia w półfinale jakiejkolwiek ekipy …
Mysle podobnie co do Kanady ,mieli TEN mecz ,gdzie dominowali ale nie szło ale to sztuka to wygrać, nie uwazam tez ze czepiasz grali mecz życia ,mecz życia to jest kiedy by wygrali 5: 1 ,ale przy wyrównanym wyniku z Kanada każda drużyna jawi sie jako cos wielkiego, oni postawili autobus pod bramka i liczyli na wypady , fakt grali twardo ale liczba strzałów pokazuje kto dominował., co do reszty troche sie nie zgadzam bo uwazam ze mecze były świetne i emocji nie brakowało, przyjazd nhl na turniej robi robotę a to ze każda drużyna faluje to raczej normalne , jedynym sporym roczarowaniem sa Szwedzi
1. Pisałem na gorąco nie biorąc pod uwagę Słowaków którzy zagrali dosyć wcześnie i zaskakują na plus. Teraz w półfinale duży egzamin przed nimi.
2. Nie napisałem że Czesi zagrali mecz życia, zagrali świetnie i mimo że pogonili kota Kanadzie to polegli. To nie były ich Igrzyska, chociaż pożegnali się więcej niż godnie.
3. Emocje owszem ale parę minut w meczu: FIN-SUI to za mało, reszta w wykonaniu Finów to dramat, USA-SWE emocje ale nie takie jak w: CAN-CZE, liczyłem na więcej po Jankesach, dlatego jestem rozczarowany.
Więc twierdzę że poziom Kanady jest /był nieosiągalny dla reszty na razie.
Howgh
Do redaktora Michała Ruszla- mam nadzieję, że poprawnie odmieniam;) Kosmiczny scenariusz o odpadnieciu w 1 wieczór 2 polnocnoamerykańskich drużyn byl juz kwestia ukladu słonecznego a nie galaktyki Andromedy. Nie zrealizowal się ale bylo bliżej niz myśleliśmy. To co rzuciło sie w oczy to brak szybkości Kanadyjczykow. Albo to Czesi przyspieszyli i ogólne odczucie prędkości wyrównało sie o czym mówił zresztą Czerkawski. Mecz pokazał ze Kanada nie jest tak mocna a Czesi tak słabi. Ale bogowie hokeja maja swoje scenariusze. A mecz USA-Szwecja? Klasyczne starcie bardzo wyrównanych teamów, wynik mogl pójść w każdą stronę poszedł dla Trumpa;)
Szanowny kolego! Właśnie to pytanie sobie zadaje jak cały hokejowy świat: Czy Kanada nie taka mocna? Czy może właśnie tak mocna że nawet w słaby dzień (być może najgorszy) się prześlizgnęła. Pozdrawiam!
Tak prawdę mówiąc ciężko coś powiedzieć o Kanadzie. Do tej pory trafił im sie jeden ciężki przeciwnik – Czechy. W pierwszym spotkaniu wynik lepszy niz gra. Nie chodzi o to, że Kanadyjczycy zagrali słabo, ale o to, że wszystko wpadało i wyglądało to za łątwo, przez co ciężko ocenić ich potencjał. Poza tym jakieś drużyny dwie klasy gorsze. I ci słabeusze z wyglądali przy Czechach jak Kanada. Koniec końców może okazać się, że dopiero w finale będzie ciężki rywal. Zobaczymy jak Crosby sie będzie czuć.
Amerykanie graja tak żeby tych bramek nie stracić. Nie robi to wrażenia ale jest skuteczne. Szwedzi mocno połamani byli. Mimo to mieli swoje szanse. Ostatnie 10 minut trzeciej tercji grali na dwie piątki tylko. To plus mecz dzień wcześniej odbił się na dobrywce, w której juz zdechli do końca.
Wydaje mi się, że w tak ważnym turnieju nie powinno się bawić w cyrk vide grać 3 na 3. Jeśli już coś zmieniać, to delikatniej: 4 na 4. Więcej miejsca na lodzie ale jeszcze zostaje pole dla gry druzynowej, a nie same popisy indywidualne.
Ktoś niedawno napisał, że brakuje Rosji. Troche tak, ale nie na tyle, żeby za nimi tęsknić. Zawiedli Niemcy. Gdyby nie to, byłoby w sam raz 8 dobrych drużyn w ćwierćfinałach. Wracając do kacapów, można ukuć tezę, że trzech najlepszych bramkarzy na świecie to od nich: Szesterkin, Wasilewski, Bobrowski. A gdzieś niedaleko jeszcze Sorokin. Ale obrony to oni nie mają. Nie jestem w stanie wymienić żadnego obrońcy klasy światowej. Choć powinienem byc ostrożny, bo już z Makarem się trochę skompromitowałem. Pewnie byłoby jakieś 3:5 wczoraj z kimś, kto dalej gra jeszcze w turnieju. To nie przypadek, że jedyny medal na olimpiadzie zdobyli gdy trzon kadry stanowili gracze wytrenowani jeszcze w ZSRR.
No może jedynie Sergachyov z tych obrońców ruskich daje radę
Brudne gacie, no fakt, ruscy nie mają obrońcy tej klasy co Makar, ale kto obecnie poza Q. Hughsem, Dahlinem no i może Josim z nim może równać, Sergachow po przejściu do Utah jest tam nr 1 i w rankingach top 50 na najlepszych obrońców jest między 15 a 20 miejscem, oprócz nich z ofensywnych jest chyba tylko Nikiszin , no i Provorov, ale on popadł trochę w przeciętność, Orlov od czasu do czasu też wykręca dobre liczby, kto wie czy przy dobrym trenerze w reprezentacji nie wspiął by się na najwyższy poziom. Nie mają centrów, chociaż myślę że Malkin dawałby radę jeśli oczywiście byłby zdrowy, z konieczności yrzeba byłoby tam wsadzić Barbaszowa i Buczniewicza, którzy aż tacy przeciętni nie są. Ale w sumie nie o to mi chodzi, bo chyba zapominamy przede wszystkim, że mają przynajmniej 2 gwiazdy pokroju panów „Mc” czyli genialnego kreatora, chyba obsolutnwgo top 3 ostatnich lat Kuczerowa, no i Kaprizowa, do tego wiecznie młody Owieczka, czy genialny kreator nr 2 Panarin. Myślę, że pierwsze 2 linie mogły by siać niezle spustoszenie w szeregach rywali, a i pozostałe nie prezentowaly by się gorzej. Kuczerow- Malkin – Kaprizow czy to nie brzmi poteznie